Ai

 Θα παίξουμε.Εγω θα σου λέω "ο διάολος δεν μπορούσε να με φτάσει ",εσύ θα λες "ναι,σε έφτασε" ,θα ρωτάω "πως" και θα απαντάς με σκληρή ειλικρίνεια.

-Ο διάολος δεν μπορούσε να με φτάσει 

-Ναι ,σε έφτασε 

-Πως; 

-Σε έκανε να φοβάσαι τη σιωπή .Στη σιωπή βγαίνουν όλα όσα απέφευγες να νιώσεις όταν ήταν παρών .

-Ακομα παλεύεις να αποδείξεις πως δε σε διέλυσε,ενώ περπατάς πάνω στα ερείπια 

-Σε έκανε να κυνηγάς τον έλεγχο . Δεν θέλεις ξανά το ίδιο χάος .

-Αντιμετωπίζεις την αγάπη σαν απειλή και όχι σαν ασφάλεια.Γιαυτο φεύγεις .Πάντα.

-Γιατι αν μπορούσες να πουλήσεις την ψυχή σου για μια ακόμα στιγμή με εκείνον  ,θα το έκανες . 

Εγώ λίγο και λήγεις κι εσύ

 [...]

Αγαπώ χωρίς να γνωρίζω ούτε τη σημασία της λέξης ούτε τις βλάβες που προκαλεί. 24ωρα βενζινάδικα, χρωματιστά φώτα, χωρίς εσένα δεν υπάρχει χώρος να κρυφτώ, με τσούζουν τα μάτια μου από την κάπνα μ’ακούς; Δεν χρειάζομαι καμία ιδανική συνθήκη. Θα σε αφήνω να γαμήσεις επαναλαμβανόμενα έστω και μία ανάμνηση μου που θα σε αφορά. Μπορείς; Μικρά, καθημερινά πράγματα. Είμαι σχεδόν πεντάχρονο. Πρόσφατα πέθανα. Έχω σύμβαση αορίστου χρόνου με το μαύρο κι έναν λαμπτήρα στον λαιμό για να μην περνάω απαρατήρητη. Μπορείς; Αλλαγή σελίδας. Στην χειρολαβή κρεμόταν πριν λίγο ένας άντρας πουλί. Θεέ τους, τι παράξενοι που είναι οι άνθρωποι. Δεν έχουν μάτια, μύτη, στόμα. Μια πληγή καλύπτει το μέρος. Με αυτή την πληγή γελάνε, μιλάνε, κλαίνε, μισούν. Κι όσοι γεννήθηκαν να μην σέρνονται, να μην υποκύπτουν στο τραύμα ποτέ, πεθαίνουν με όλα τα χαρακτηριστικά τους. Ξημέρωμα κάπου στον Λυκαβηττό, βυθίζομαι στα ατάραχα νερά των υδρατμών σου. Όλες οι Κυριακές είναι μέρες ανεφοδιασμού και μορφασμών παράξενης διάθεσης την ώρα που φωτογραφίζω μπουκάλια πορτοκαλάδας. Τις Κυριακές σχεδόν με κλωτσάω μέσα μου. Σαβουριάζομαι στα σκαλιά μου και αιμορραγώ καφέδες και φτηνούς υπαινιγμούς. Οι Κυριακές ευνοούν τις κινήσεις εντυπωσιασμού. Ναι. Η αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση. Στα είκοσι, τέτοιου τύπου beat λογοτεχνίες σε απογειώνουν. Χρόνια μετά, κοιτάς τα αδέσποτα καχύποπτα και σχεδόν όλα κουτσαίνουν. Στην πόρτα πια χάσκει μια αλήθεια που θα ‘ναι πάντα μισή κι ένα πιτσιρίκι που γατζώνεται πάνω μου να κοιμηθεί και δεν βγάζει ποτέ τα παπούτσια του. Εγώ θα το θυμάμαι το άουτς. Εσύ ;

Author : Μελίνα το xnoudi

Δάχτυλο στο μάτι

Ήθελα να σου πω ότι πάλι πήρα τους δρόμους και δεν σε πρόφτασα. Αυστηρώς κατάλληλοι για νύχτα και σιωπή θυμάσαι; Φτιαγμένοι από παράξενο υλικό. Μη επεξεργάσιμο. Ξεχειλίζουμε και η καρδιά μας ακούγεται σαν να χτυπάει κάπου μακριά ένα μπεντίρ. Πάντα στα τέσσερα με προτεταμένο τον κόμπο στο λαιμό και να γρυλλίζουμε, κουρνιάζοντας στα πάθη. Στα μυστικά απωθημένα, στα θέλω και στους χρόνους που χτίζουνε σάρκινους τοίχους. Έξω από ξενυχτάδικα ή στο ορθάδικο του καντινιέρη, δίπλα σε πουκάμισα που βρωμάνε πνιγμένο αποσμητικό και τοξίνες αλκοόλης. Ψηφοφόροι, ψηφολέκτες, αναλυτές και τοκογλύφοι. Βδομαδιάτικοι λεκέδες σε λαμέ σαββατόβραδα που τις Κυριακές με βαρύ κεφάλι και ανάλαφρο το ένθετο της φυλλάδας μεταμορφώνονται σε Ευρωπαίους, λίγο πριν την μπάλα…Εξεζητημένες αστικές στιγμές. Η τσαλακωμένη ομορφιά τους λερώνει την παρόρμηση της μιας βραδιάς και την λύπη που νιώθει ο άλλος εαυτός όταν δεν μπορεί να ξανακολλήσει το ξερό φύλλο που έπεσε από το δέντρο. Σ’ αυτές τις σιωπές που κάνουν σαματά θα ήθελα να μπορώ να πω που βρίσκομαι. Να δώσω συντεταγμένες μήπως τρέξουν κατά πάνω μου. Να τους πω για τα φιλμ της ζωής μας που ποτέ δεν θα γίνουν υπερπαραγωγές , για τις πόρτες που κλείνουν με δύναμη, για το ασανσέρ που κατεβαίνει, για τα κλειδιά στην μίζα του αμαξιού, για τα απρογραμμάτιστα ταξίδια. Να τους πω ότι τώρα πια ξέρω πως οι πιο γενναίοι θάνατοι συμβαίνουν στη μέση του πουθενά και μας βρίσκουν ξαπλωμένους σε έναν έρημο παγωμένο δρόμο έξω από τη Γλασκώβη 4 το πρωί, πίνοντας γερές δόσεις αντρίκιου single malt, κουκουλωμένους μέσα μας να μην ακούμε όλα εκείνα που παλεύουμε να πούμε στους άλλους και στο τέλος σχεδόν πάντα και σχεδόν σαδιστικά τους τα στερούμε. Λένε πως δεν υπάρχει εγκεφαλική παράλυση, είπαν πως οι αναπνοές ταξιδεύουν σαν κυματομορφές, είπες πως δεν με είδες – καταδικασμένοι απέθαντοι σαν τα φρικιά του μαύρου μαργαριταριού- λέω πως θα σε συναντήσω στα άθικτα ηλιόλουστα στέκια μας τη μέρα που το μυαλό μου θα έχει γεμίσει θρόμβους. Μ’ αυτό τον τρόπο θέλω να την κάνω. Υπεργαμάτα. Από τη θάλασσα. Να ελευθερώσω όλους τους έγκλειστους που έχω στο κεφάλι μου και με μουσική υπόκρουση το Desamparado να βρεθώ στο μέρος που απαγορεύεται κάθε συνάθροιση άνω του ενός. Ευτυχία και συντριβή ξένε. Oμοούσια τριάς. Μαζί με εκείνες τις κάφτρες που φτάνουν μέχρι τον αγκώνα. 

Author : Μελίνα xnoudi 

 Δημοσίευση

Αύριο θα έρθω

Το πιο επικίνδυνο από όλα δεν ειναι  να σου μιλήσω , ειναι πως πλέον δεν έχω και κάτι να σου πω . Από το 7 της ασφάλειας , με πέταξες στο 21 της απώλειας . 

Και ο χαμένος τα παίρνει όλα (πίσω)