Σελίδες



Moving Smoke Pictures, Images and Photos
αυτή είναι η ζωή μου,συνεννοηθήκαμε ???

Οι δικές μου μαύρες τουλίπες







«Το ’ξερα από τότε,
Πως την ψυχή μου θα ’κλεβες μια μέρα.
Καθώς κάτω από τις σκάλες κρυβόμουνα
Κλαίγοντας για φόνους οικογενειακούς
Μου ψιθύριζε όνειρα για το μέλλον
Το φως που γεννιόταν εντός μου.
Τρεις άγγελοι μου φανερώθηκαν
Ο ένας μου έφερε μια τουλίπα πορφυρή
Ο δεύτερος ένα σου φιλί
Ο τρίτος ήρθε με χέρια αδειανά
Κι ανήσυχα με κοίταξε στα μάτια.
Ύστερα με κυνήγησαν των σκοτωμένων τα φαντάσματα
Που ήρθανε με ρούχα ματωμένα
Ενώ στην πύλη του παραδείσου
Δασκάλα ιστορικός απάγγελνε το ψέμα.
Τόσο μα τόσο πολύ σε περίμενα
Στους έρημους πύργους της Βαβυλώνας
Βγάλε τα ρούχα του στρατού
Κι έλα κοντά μου
Και χάρισ’ μου τρία παιδιά απ’ τις ψυχές των πεθαμένων…»



rorrim


 Πολλές φορές αυτό που δεν μπορείς να δεις , μπορείς να το ακούσεις!

γαμώτο ητφέρθακ νοτσ ουξάτοικ !

Τα ξέρασα όλα στο πάτωμα της φαντασίωσής σου. Σκέψεις, αισθήματα, στιγμές, σχέσεις. Λέρωσα το σεβασμό και λεκιάστηκε η εκτίμηση. Μην κάνεις τη ζωή του διπλανού. Μην μπερδεύεις γεύσεις από στερεότυπα. Καρφιά στα χέρια τα καρέ της συμβίωσης μαζί σου. Δολοπλόκο το πέπλο της σιωπής. 

-Επ! Πόσα χρόνια έχω να σε δω ? Πώς μίκρυνες έτσι ? Φτου σου

Ψιχάλες μοιάζουν τα χρόνια που πέρασαν. Μπερδεύτηκαν τα γενετήσια υγρά με το σάλιο των εξηγήσεων που θέλαμε να δώσουμε. Για να σκεπάσουμε . Για να καλύψουμε. Για να μην ξεμπροστιαστούμε. Σαν πουτάνες τα αισθήματα,μοιράζονται δεξιά και αριστερά, λερώνεται και το μυαλό . Μολύνεται από του καθενός την μαλακία που καταπίνει. Γιατί έτσι σε έκανε να η μαμά σου να πιστεύεις. Πως οι άνθρωποι αγαπάνε. Διαφέρουν από τα ζώα γιατί κάνουν έρωτα εκτός περιόδου αναπαραγωγής και πίνουν νερό ακόμα και όταν δε διψάνε. Άσε τη νοημοσύνη απ'έξω και βάλτα με το λειτουργικό κομμάτι . Καλύτερα ζώο λες. Καλύτερα ζώο σου απαντάω. Μόνο που τα ζώα δεν βιτρινιάζονται,δεν οθονιάζονται,δε χρηματίζονται. Δεν αγοράζουν αυτοκίνητα για να μοστράρονται, δεν κάνουν πατιλίκια στη Βουλιαγμένης .Τα  γατιά δεν το παίζουν τίγρεις ούτε τα λιοντάρια  κλαίγονται σαν κουτάβια. 

Αλλά καλύτερα ζώο ,έστω πιστή του απομίμηση. Ως εκεί που φτάνει το ένστικτο της δίψας σου για πήδημα. Να ξεσκίζεται ένας εαυτός που δεν μπορείς να τον βγάζεις όταν δένεις τη γραβάτα στο σημαδεμένο λαιμό  σου  και μια φύση που κρύβεται καλά στο prada κοστούμι σου. Ξεθωριασμένη φυσιογνωμία αυτή . Την πήραμε, την γλείψαμε, τη φτύσαμε, την ξεράσαμε και μαζί μ'αυτήν ,λερωθήκαμε κι εμείς. Εγώ κι εσύ , αφού ο πληθυντικός είναι για τους ανθρώπους. Γδύσου, με το σάλιο σου πλύνε το τρίχωμά σου, κρύψε καλά την ουρά σου και άσε τα βρώμικα ένστικτά σου για το βράδυ που θα νιώθεις μόνος. Τώρα πήγαινε για δουλεία! 



Φύγε όποτε θέλεις, αρκεί να πεις "γεια" *








* ποτέ αντίο
....όνειρο ήτανε....
La ballade of lady and bird

soul  orgasm
Είμαι αυτά που χάσαμε που σπάσαμε και το αίμα που χύθηκε. Οι πεταλούδες που έχασαν το δρόμο στο στομάχι και το σκασαν απ'το στόμα. Είμαι οι στιγμές που ξεράσαμε και τις ξεχάσαμε σαν ταινία που κανείς δε θυμάται πως τελείωσε. Είμαι τα τραγούδια που σιγοψιθυρίσαμε και η μελωδία που μετά από καιρό προσπαθούμε να θυμηθούμε. Είμαι τα ρούχα που σχίστηκαν και τα πετάξαμε. Είμαι η αρρώστια που κουβαλάω.Είμαι το davidoff το βαρύ το αντρικό. Είμαι το παιδί το σπασικό που κάνει κωλοπαιδισμούς για να πάρει αυτό που θέλει. Είμαι το κρυφό χαμόγελο που σχηματίζεται μετά τους κωλοπαιδισμούς. Ξέχασα κάτι? Ναι ρε ξέχασα.


Semisonic-Secret smile

Dear Book,



Thank  you  for  not  hurting  me .


Yours  faithfully
( ΔΕ )  Στα   πιο   μΕ!γάλα  ΘΕΛΩ   έκανες  ΠΙΣΩ


                                                  Ψιτ, δειλέ !

maria nefeli

In the beginning was the fear

εν αρχη ην ο φοβος...





 Μυρίζει  ζωή  ή  εμένα  μου  φαίνεται  ;





Το χαμόγελό σου είναι αυτό που  λύπη
                                     Όλα  ήταν!  δρ-ώμος .


" Με κούρασες. Σε βαρέθηκα. Ο.k , κουκλίτσα ; "
Ραντεβού, λοιπόν, την ώρα τη συνηθισμένη...Βράδυ... Την ώρα που γίνεσαι ανάγκη και η αίσθηση της αναμονής γίνεται ιδιαζόντως κολάσιμη...Την ώρα αυτή και τέταρτο, πάντα αυτή την ώρα έχω τα συμπτώματα ενός γλυκού εθισμού. Ραντεβού στο μέσο των δύο σημείων της μεταξύ μας ολοκλήρωσης,μου φαίνεται μακρυά και οι δρόμοι σκοτεινοί και μυστήριοι,γεμάτοι από την μυρωδιά της έλξης ανακατεμμένη με αυτή της απόγνωσης. Στο laptop του μυαλού μου αναζητώ την πιο σύντομη διαδρομή , καμιά δεν φαίνεται τόσο ενδιαφέρουσα όσο αυτή που πάντα ακολουθώ. Τη διαδρομή, όπου το αυτονόητο δε χρειάζεται την επικύρωση της κοινής λογικής, αλλά του κοινού πάθους. Το τηλεφώνημα σου είναι το μποζολέ νουβό του απαιτητικού ουρανίσκου του ενθουσιασμού μου. Δεν έχει δυνατότητα παλαίωσης,αλλά δεν έχει και μεγάλη διάρκεια ζωής. Μετά από τόσο καιρό, θα σε αναγνωρίσω. Θα σε δει η επιθυμία μου. Είναι αυτονόητο.
Ετοιμάζω τα ρούχα που θα βάλω. Έχω φρεσκάρει από νωρίς τα ροζ μου όνειρα και τα σιδερώνω σχολαστικά, δε θέλω να έχουν καμία ζάρα. Αρκετά τσαλακώθηκαν. Πέρασε ο χρόνος, απρόσεχτος, από πάνω. Ισιώνω και τις χρυσές ανταύγειες των ματιών μου, αν δεν το κάνω η λάμψη τους θα μαρτυρήσει τη λαχτάρα μου να σε συναντήσω. Αυτονόητο. Βάζω λίγο χρώμα στα ζυγωματικά της θλίψης. Βάφω με μπλέ σκιά την απουσία σου και περνάω με lip gloss τους τιποτένιους λόγους της. Ντύνω και τις πεταλούδες της κοιλιάς μου με πολύχρωμα σατέν φορέματα, για να αναθαρρέψουν. Απόψε θα'μαι όμορφη για μας. Να με θυμάσαι πάντα έτσι.
Θα πάμε σ'ένα μέρος που αγαπάμε και οι δύο. Εκεί όπου στους τοίχους έχουμε αφήσει τα σημάδια της τρέλας μας, και για μουσική αυτή τη φορά θα ακούγεται η τελευταία version του  γέλιου μας-ακυκλοφόρητο. Εκεί που βλέπαμε σε plasma οθόνη το δήθεν μέλλον μας. Εκεί όπου ίπτανται τα λόγια μας και οι πληγές έχουν κάνει φωλιά στο ξεχασμένο πατάρι. Στο δωμάτιο που περάσαμε μαζί ένα χέρι την μπογιά της συγχρονισμένης ανάσας μας και τους τοίχους του ομόρφαιναν σε κάδρα τα μεγαλόπνα σχέδιά μας. Κι ας το'χαμε σε κακό να βάζουμε τους εαυτούς μας σε πλαίσια . Είχαμε κρεμάσει κιόλας σε ευτυχισμένες κλωστές τους όρκους μας στο δοκάρι, για να τους θυμόμαστε βγαίνοντας. Αυτονόητο? Σ'αυτό το δωμάτιο που έβαζες κάθε φορά μέσα μου σπόρους ηδονής . Σ'αυτό που γέννησα την αγάπη μου, το παιδί σου.
Θα πιούμε το λατρεμένο μας λευκό κρασί (αυτονόητο), που το συνδυάζαμε κάθε φορά με βράδια απόλαυσης και πάνω τους απλώναμε εύπεπτα λογάκια για γεύση.Έτσι δίναμε και νόημα. Μία γουλιά βλέμμα, δύο γεμάτες χάδι και όλες οι υπόλοιπες παράδεισος(αυτονόητο). Θα νιώσουμε τη μέθη να σπρώχνει τα κορμιά μας στο λόγο που συναντηθήκαμε. Είναι στρωμένος με τα βυσσινί μπροκάρ σεντόνια του εγωισμού και στο τελείωμά του έχουν ραμμένο σκούρο ύφασμα επιβεβαίωσης. 
Στις 5:27 θα φύγω. Αυτή την φορά δε θα κοιμηθώ εδώ, τα ροζ όνειρά μου θα γίνουν εφιάλτες πάνω από τις μαύρες μαξιλαροθήκες που καλύπτουν το θάνατο του παιδιού σου...
Αυτονόητο για μένα, πρωτόγνωρο για σένα. Κάθε τέτοια ώρα μία φορά στο όποτε ξεσκονίζω τις εικοσιτετράχρονες αξίες μου...κι ας είναι οι ίδιες που μ'έκαναν  να φαντασιο-ζώ μαζί σου... 
Γεγονός που με κάνει τώρα!και τώρα!και τώρα! να αρνούμαι το σκουριασμένο όνομα μου , να απαρνούμαι το φιλάρεσκο Εγώ μου, 
να βάζω για νυχτικό κάτι λευκές αναμνήσεις, να λύνω και απαλά να χτενίζω τα μπερδεμένα μου δάκρυα και να ξαπλώνω τελικά στο φρεσκοπλυμμένο μου γεμάτο (αυτονόητο) τίποτα.  
Για κάτι τέτοιες νύχτες-φυλακή κρατάω το κλειδί της αποκρουστικής ελευθερίας μου. Για να τη διπλοκλειδώνω και να κοιτάζω με τις ώρες το μπρελόκ που κρέμεται με το μονόγραμμά σου στην πόρτα... μέχρι να με νανουρίσει ο ήχος του ισόπλευρου μεταλλικού τριγώνου ενώ οι πλευρές του τέμνουν ερωτικά έναν κύκλο που δε θα κλείσει ποτέ.

Καληνύχτα
                                                                                                                                           Β.Κ
"Δίνε δωρεάν το χρόνο , αν θες να σου μείνει λίγη αξιοπρέπεια." Ελύτης
Θέλω κι εγώ να βγάλω dvd !!!