...κόπηκες (πριν καν γεννηθείς)

Το παιδί μου θέλω να γεννηθεί σε πολύχρωμους κήπους / Με δύο ήλιους / Να μυρίζει το "καλημέρα" χαμομήλι και το "καληνύχτα" γαρδένια / Να ονειρεύεται κόσμους γαλάζιους / Να μοιράζεται ότι μπλε υπάρχει / Να παίζει σε πλατείες που δεν μιλάνε τη γλώσσα των συνόρων , με ψηλές τσουλήθρες και χαμογελαστά μονόζυγα / Όταν του ζητήσουν στο σχολειό ,να ζωγραφίσει την κόλλα του με τις ίδιες λάσπες που λέρωνε το χαλί με τα ενθουσιαμένα παπούτσια του / Θέλω να αφήνει δαχτυλιές στους τοίχους των φυλακισμένων μυαλών / Να χύνει τις σκέψεις του στα ρηχά , να ανοίγει τρύπες , να κυλάει και να βγαίνει καθαρό όπως μπήκε / Δε θέλω να συναντήσει ματωμένα φανάρια / Όταν βλέπει πορτοκαλί να θυμάται μόνο να μετράει φεγγάρια / Ως το δέκα , ως το είκοσι / Και το άπειρο / Θέλω να ερωτεύεται την ημέρα και κάθε μέρα να χειροκροτεί την ανατολή του ηλίου / Να έχει ψηλά το κεφάλι από υπερηφάνεια / Θα σκίσει γόνατα πέφτοντας από φιλόδοξα ποδήλατα / Θα ξεχνά / Και τις πληγές / και τα γόνατα . / Περνάει τις εξετάσεις .


-Η ελευθερία δε γουστάρει τα αποστειρωμένα , μάνα / Τι σκέφτεσαι , μάνα ?

Εκεί θα δώσω τις δικές μου εξετάσεις .

Γεννήθηκα υβρίδιο / Με δυο γλώσσες / Μία για όταν θέλω να μιλήσω / Η δεύτερη για όταν δεν μπορώ / Τσιρότο για τις (εκ)δηλες μνήμες / Μυρίζω τη ζωή πλέμπα /Τους έρωτες "καληνύχτες" πεθαμένες /Κυκλοφορώ με ιατρική μάσκα για να μην κολλήσω αδιαφορία /Τα λάστιχά της μου τραβούν μπροστά το παρελθόν για να μην ξεχάσω / Δεν πιάνω κανέναν απ'το χέρι / 10 δάχτυλα / 8 αυλάκια / Ρέει η απογοήτευση /  8 τσιγάρα που βράχηκαν / Κάλυψέ μου τα κενά / 'Οπως κάνουν στους νεκρούς , παιδί μου . / Παίζω κλέφτες και αστυνόμους σε τσιμέντα που τις απόκριες δεν ντύνονται γρασίδι / Θράσσος /Αντί για κομφετί εδώ πετούμε μολότωφ και αντί για γύρη , εισπνέουμε δακρυγόνα  / Φώτισέ με , με τους ήλιους σου ,παιδί μου / Εμείς εδώ χειροκροτούμε τα πυροτεχνήματα / Σηκώνουμε  το κεφάλι για να φταρνιστούμε φόβους / Το μόνο που καθαρίζω είναι τα νύχια μου / Το δέρμα μυρίζει επάνασταση / Τα μαλλία αδικία / Οι δρόμοι οργή / Όταν βλέπω θάλασσα , θυμάμαι τα αμνιακά υγρά στην κοιλιά της μάνας μου / Κι ας μην ήταν μπλε.

-Ο πιο ζεστός χειμώνας , παιδί μου . Αγάπη και προστασία . Και ας μην είχε λάμπα , να αφήσω δαχτυλιές στο (δια)κόπτη .


Συγχαρητήρια ...

δεν ήμουν 

πηγή : το βυτίο .

τα σάββατα

για την πρώτη βροχή του χειμώνα , ακόμα περιμένω ...

τι να την κάνεις τη βροχή όταν δεν την μοιράζεσαι όμως ...

εμείς  , μωρό μου ,   γεννηθήκαμε για  την "ημέρα που αντέχει να υπάρχει "



τίτλος και εντός εισαγωγικών από τραγούδι που δε θα ξεχάσω ακόμα και αν σταματήσεις να το τραγουδάς .



"μην ξεχάσεις να πάρεις ομπρέλα"...τα τελευταία σου λόγια.

για την πρώτη βροχή του χειμώνα , ακόμα περιμένω ...

μα τι να την κάνεις τη βροχή όταν δεν την μοιράζεσαι

Τα βήματά της

Αυτό που πονάει περισσότερο είναι πως σιγά σιγά ξεχνίεσαι .
Αγαπήστε , λένε , ερωτευτείτε , λένε , για να έχετε κάτι να θυμάστε ...


"Να φύγω , να φύγω ...θέλω να φύγω απο 'δω μέσα.... "

P for Penelope

Ευχαριστώ για όλα. Ακόμα θυμάμαι τι χρώμα έχει ο κόσμος μέσα από το βλέμμα σου .
Με το ίδιο θέλω να βάψω τη ζωή . 

.
.
.
.Λόγια δεν έχω να το προσδιορίσω  , αλλά έχει μία δόση  P..ολύτιμου στο τελείωμά του .


 Δημοσιευση. (24/11/2015)
.
.
.

Uniqueness

Αυτή η Κυριακή έχει τόσο μπλε , αλλά κι αυτό δε φτάνει . Μωβιαζει η κόκκινη κουκίδα σου , γίνεται ηλιοβασίλεμα κι έρχεται η Δευτέρα .


Όλες του κόσμου οι Κυριακές



"Μόνο που επειδή η προσωπικότητα δεν έχει ποσοτική παρά μόνο ποιότική διαπίστωση, όποιος χάνει τη μισή … τη χάνει ολόκληρη." 
Papanikolaou Konstantinos.


Κι ακόμα απορώ πως είχες την απαίτηση  να βάζω υπότιτλους στο είναι μου . 
Κι ακόμα απορώ πως δεν κατάλαβες ποτέ ότι στον καθε εσύ απολαβάνω και μετράω την μοναδικότητα του , που είναι η μόνη που δεν αντικαθίσταται ...(και όχι ουδείς).




Δηοσίευση  


Κέρδισες ή οπως αλλιώς θέλεις πες το κι αν δυο τρεις φορές σε είπα αγάπη μου χέστο .... 


 

Κάδος ανακύκλωσης .

Και να λοιπον , που τώρα έφτασε η στιγμή να κλείσουν οι λογαριασμοι .


Καλό μήνα και στο επανειδείν .

Φίλος Δ.Σ

λίγη έμπνευση ακόμα . μετά φύγε ξανά . πλεον δεν με νοιάζει , δεν με ενοχλεί κανένα είδος φυγής. από κανέναν. ούτε εσένα να σε ενοχλέι . αναγέννηση αγνών συναισθημάτων το λέω. όπως τότε που δεν έβλεπα την ώρα να σε συναντήσω , και ώρες ατελείωτες στο τηλέφωνο , πέντε μηνύματα ήταν μόνο η κηφησίας, και δυο τρία σόρρυ που αργησα να απαντήσω και μ'ενα θα τα πούμε αυριο μας έπαιρνε ο ύπνος... 'Οπως τότε ...που ο Τσαμπίκος ήταν απλά ένα λούτρινο κουκλάκι ,τό είχα πάρει πριν φύγω για πενθήμερη στη Ρόδο,κίτρινο με μωβ βούλες ,κεφάλι καμηλοπάρδαλης και σώμα ότι να ναι  Μύριζε  λολίτα, το χα στείλει Αγίας Ελεούσης  να σε προσέχει . σκατά τα κανε . Όσο πρόσεχε εμένα , άλλο τόσο προσεξε κι εσένα.

τώρα τι τα θες  . χαθήκαμε φίλε μου . δεν με γνωρίζεις, δε σε ξέρω . 10 χρόνια μετά . Στις μεγάλες στιγμές κρατήσαμε απουσιολόγιο . Εκατέρωθεν . Ποιος νοιάζεται . Δεν υπάρχει χρόνος..όχι χρόνος υπάρχει... δεν υπάρχει διαθεση ...και απ'αυτό υπάρχει ....ε τότε απλά δεν υπάρχει νόημα. Στο μεταξύ μας λέω. Το βρήκαμε αλλού ...το χάσαμε , το ξαναβρήκαμε, αλλά μόνο στο αλλού . Και πλέον τι ? Ένα αίτημα φιλίας, μία αποδοχή , δύο τρία πι εμς, άλλα πέντε λαίκ , και η ζωή , όπως πάντα άλλωστε , συνεχίζεται.....Μία πράσινη βούλα έχω να μου το υπενθυμίζει καθημερινά .

Aufwiedersehen .

-Πώς νομίζεις θα νικήσεις την αυθεντία ?
-Θα εκτεθώ...ναι, θα τον προκαλέσω και θα εκτεθώ.Το ξέρω θα με κάψει , θα με σβήσει εύκολα. Όταν όμως σηκωθώ θα 'ναι η τελευταία του ανάμνηση ότι έχασε.

ξενοδοχείο η επανάληψη

λόγια                      λόγια                                          λόγια                                 λόγια

                λόγια                                         λόγια                                     λόγια                                  λόγια

                                    λόγια 

                                                                  λόγια                                                        λόγια

λόγια                 λόγια                       λόγια                   λόγια                                    λόγια                                                               λόγια

κάτι άλλο?
χάθηκες σε ένα βουνό μπορώ και σε τόνους θέλω . Μωρό μου , το πράττω δε σου λέει τίποτα?

"Είδα έναν άντρα να πέφτει , όμως δεν πρόλαβα να κανω ευχή "

τίτλος και εντός εισαγωγικών Γ.Αγγελάκας

Νύχτωσε πάλι

Η μέρα που ήταν να'ρθει σήμερα τί απέγινε?


Πώς τολμάς να νοσταλγείς , τσόγλανε?


(Γ. Αγγελάκας)

streetpoems.gr

Σε μιά άλλη ζωή , που θα'μαστε γάτες

Δεν θα μισώ τις Κυριακές. 

Ούτε το εσπρεσσάκι με το λικέρ βύσσινο της γιαγιάς σου . 

Θα χαϊδεύομαι αριστερά και δεξιά , χωρίς τύψεις.

Ίσως  με κλωτσάνε , αλλά δεν θα κάνω μηνύσεις .

Ούτε θα μου δίνουν ως αντάλλαγμα την αγάπη τους , για να κάνω ανακλήσεις.

Δεν θα έχω διεύθυνση , δε θα με περιμένει κανείς κάτω από το σπίτι μου .

Αν με υιοθετήσουν,ίσως συνεχίσω να τρυπώνω σε ντουλάπες , παιχνιδιάρικα, όχι γιατι κρύβομαι .

Τους ανθρώπους μπορει να  τους φοβάμαι, αλλά δε θα ναι πρωτόγνωρο . 

Θα  κάνω πολλά παιδιά , γιατί θα μπορώ ! Αυτό θα ναι πρωτόγνωρο !

Σε μια άλλη ζωή που θα'μαστε γάτες , δε θα νιαουρίσω για σένα. 

Αυτή η μουσική με αγχώνει . 

maybeshewill - in another life, when we are cats

Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις

"Τα λέμε"

Γαμώτο

Ελεωνόρα Ζουγανέλη - Τα λέμε

Missa pro defunctis. Λειτουργία υπέρ τεθνεώτων .

Κάνει κρύο εδώ κάτω και φοβάμαι . Σήψη.


Μας πέθαναν τα ονειράκια .Ήταν μικρά για τους Μεγάλους.


Dies Irae . Ημέρα οργής .

άχρηστα ρολόγια που σταμάτησαν

Αγαπώ τα καφέ, όπως άλλοι αγαπούν τα ταξίδια...

..Μια βαριά βιομηχανία χαμένου χρόνου , ένα απόλυτο μυστήριο. 

Ούτε που πρόλαβα να αρχίσω. Ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα. Είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου. Στιγμές. Οταν έχω αυτόν τον ξαφνικό πόθο να πετάξω, και δεν έχω πού να πετάξω, κρύβομαι στη συλλογή μου. Γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές, τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές, σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια, λόγια... Ετσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουνε αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι.

 

Αεροδρόμιο 2011 

τίτλος και απόσπασμα από τα φθηνά τσιγάρα

Εδώ κάνουμε βασικά λάθη, τίτλους θα ψάχνουμε τώρα

Αν κάνεις συντακτικά λάθη ακόμα και στη γλώσσα του σώματος , φαντάσου τι θα γινόταν αν η ζωή σου γέμιζε ρήματα. Το υποκείμενο θα γινόταν ένα με το αντικείμενο και το κατηγορούμενο θα γινόταν κατηγορώ. Κατήγορος κανείς.
Συντάσσω > συν + τασσω . Εμένα κι εσένα . Μαζί . Αυτό κι αν είναι συντακτικό λάθος. Αγαπάω, αγαπώ. Συνηρρημένο α' τάξεως ! Ποτέ δε σε ευχαριστούσαν τα δευτερότριτα . Για το Θεό! Σ'αγαπΆω , δε σ'αγαπώ. Ένα Αγαπάω για μένα,σκέτο, παρακαλώ. Τα δικά μου αισθήματα δε συναιρούνται. Κουβέντα, μη βγάλεις . Η πληρότηρα δε θέλει υπότιτλους για να κατανοηθεί. Το μαζί δεν έχει ανάγκη τον καθένα για να είναι ολόκληρο.
Δε θα σου πω ψέματα , δεν μου έλειψε το μαζί. Και αν εσύ λιποτακτείς στο όνομα της αλήθειας το γνωρίζω ήδη .
Κάποτε υπήρξαμε μαζί. Μόνο που εδώ δε βρίσκω που είναι το λάθος. Στον αριθμό ή στην σύνταξη. Έρωτας δεν είναι το μαζί, είναι το απαραίτητο . Είναι το σε θέλω πιο πολύ απ'όσο σε έχω.  Ένα βίωμα θανάτου ,γιατί ο έρωτας πεθαίνει πάντα νέος. Τι περίεργα επιλεκτική που είναι η ερωτική μνήμη?
Δεν μου έλειψε ο ηλεκτρισμός από το άγγιγμά σου , ούτε οι φλέβες του προσώπου σου. Χάρηκα όμως που σε γνώρισα . Και ας μείνει ο αόριστος παρελθόν. Το μαζί παραμορθώθηκε και αχρήστεψε. Περίεργα επιλεκτική η ερωτική μνήμη....

"Ο συντηρητισμός και ο φόβος ταιριάζουν

σε μικροζωές και ανθρώπους δειλούς που δεν τολμούν να

 ρισκάρουν ούτε ένα εκατοστό της μετριότητάς τους ."

 Χωρίς  Κραγιόν

Εdith Piaf : "Γυναίκες , να αγαπάτε ."