μετά από τόσο καιρό . ξεπούλημα .
τωρα ξεκουρασου...
αιώνες τώρα σε δυο στιγμές εξαφανίζεσαι
δεν έχω να πληρώσω το βλέμμα σου
πόσο μάλλον το άγγιγμά σου
ξέρω πόσο ακριβός είσαι
πληρώνεσαι σε οργασμούς
όχι ότι δεν έχω από δαύτους
πώς θα μπορούσα άλλωστε
τραντάζονται τα στήθια μου
από τους κραδασμούς της ασφάλτου.
εμείς γεννηθήκαμε για τους δρόμους
μην κοιτάς που αιώνες περάσαμε μέσα σε τούτο το δωμάτιο
η πόρτα ήταν πάντα ανοιχτή
μάτια μου
μερικές φορές δε φοβάσαι μήπως όλα αυτά τα παρελθόντα
επιστρέψουν να σε κατασπαράξουν;
Δημιουργός : choose life - καλειδοσκόπιο
01/06 Καλό καλοκαίρι
Ασε τους άλλους να μιλάνε και κάνε με πάλι να ζηλέψω την ελιά στο martini σου και άσε με να σιγοτραγουδώ
Στο αφιερώνω Alessandro M. - Secret Lover
Στο αφιερώνω Alessandro M. - Secret Lover
28/4
χρόνια πολλά σε σένα που μεγαλώνεις και που δε θα μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο από το να είμαι δίπλα σου και να σε λατρεύω...
Αυτός ο κόσμος που αλλάζει...πώς σου μοιάζει...
Β.Κ
Μπήκες κι εσύ στο silent και ούτε λέξη σου δεν ακούω πια.
Κακές συνήθειες
Να τις χαίρεσαι.
που να δακρυζει η αδεσποτη ψηχη σου,που χαραμιζεις το ταλαιπωρο κορμι σου
Ένα κορίτσι χορεύει στον ουρανό,στο δωμάτιο
Φίλα με ακόμα
Είμαι το καρφωμένο βλέμμα στο μονόζυγο της πόρτας. Το φαγωμένο βαμμένο μαύρο νύχι του δείκτη μου. Το τικ-τακ του ρολογιού μου που με ακολουθεί παντού. Το repeat του τραγουδιού που μου κόλλησε από τη στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου. Η γαμημένη εργασία που πρέπει να κάνω.Είμαι η Χιροσίμα και οι πυρηνικές έρευνες του Φέρμι. Είμαι η πικρή γεύση του americano και ο ήλιος που δε χώράει να μπει στο δωμάτιο μου και προτιμώ να μείνω μέσα ,παρά να τον χαζεύω απ'έξω. Είμαι οι μαλακίες που σκέφτομαι . Είμαι η συνδρομή του γυμναστηρίου που λήγει. Είμαι το "απο Δευτέρα " μου και ας είναι Τρίτη. Είμαι αυτός ο κωλο-αριθμός που μου έχει κολλήσει στο ρημαδιασμένο μυαλό μου. Από τις τουλίπες έχουν ανθίσει οι 3. Τυχαίο ? Είμαι όλα αυτά τα σκατά . Με τέτοια ψυχολογία , Φίλα με ακόμα....
Είμαι το καρφωμένο βλέμμα στο μονόζυγο της πόρτας. Το φαγωμένο βαμμένο μαύρο νύχι του δείκτη μου. Το τικ-τακ του ρολογιού μου που με ακολουθεί παντού. Το repeat του τραγουδιού που μου κόλλησε από τη στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου. Η γαμημένη εργασία που πρέπει να κάνω.Είμαι η Χιροσίμα και οι πυρηνικές έρευνες του Φέρμι. Είμαι η πικρή γεύση του americano και ο ήλιος που δε χώράει να μπει στο δωμάτιο μου και προτιμώ να μείνω μέσα ,παρά να τον χαζεύω απ'έξω. Είμαι οι μαλακίες που σκέφτομαι . Είμαι η συνδρομή του γυμναστηρίου που λήγει. Είμαι το "απο Δευτέρα " μου και ας είναι Τρίτη. Είμαι αυτός ο κωλο-αριθμός που μου έχει κολλήσει στο ρημαδιασμένο μυαλό μου. Από τις τουλίπες έχουν ανθίσει οι 3. Τυχαίο ? Είμαι όλα αυτά τα σκατά . Με τέτοια ψυχολογία , Φίλα με ακόμα....
The alternate universe
Nadeah-Odile
Ακούγοντας αυτό το τραγούδι και πίνοντας λεμονάδα με σιρόπι σφένδαμου και πιπέρι καγιέν για να συνδυάσω τη συγκεκριμένη στιγμή με συγκεκριμένη γεύση, θα σου χορηγήσω 5 cc αναισθητικό και 50 cc cortexiphan .Θα σε κλείσω σε μία δεξαμενή γεμάτη νερο και 1 kg αλάτι, για να επιπλέεις. Θα συγκεντρωθείς στη φωνή μου. Θα δεις στιγμιότυπα από τη ζωή σου , ενώ υποσυνείδητα θα τα ζεις ξανά, σε ένα παράλληλο σύμπαν που οι άνθρωποι δεν αγαπούν, παρά μόνο πληγώνουν. Εσύ πολυμορφικός κι εγώ άνθρωπος της massive dynamic , θα παρακαλάς για έλεος. Μην τιμωρηθείς για όσα έκανες. Μες στη δεξαμενή θα πάθεις κρίση , αλλά δεν τελειώνει εδώ. Παραμιλάς "i go where u go ". Θα δεις τη Νina "smashing two snowglobes" κι εκεί θα συνειδητοποιήσεις πως το σύμπαν που δεν έσπασε είναι το δικό μου.Δακρύζεις. Θα επανέλθεις προφέροντας σπαστά ελληνικά "να γίνεις καλύτερος άνθρωπος από τον πατέρα σου" .
Ξύπνα! σε πήρε ο ύπνος στο jacuzzi - Vouliagmeni suites, spring 2011
Friendly, The Observer
 |
| smashing two snowglobes |
Brown Betty
...Αλλά ήταν πολύ πιο επικίνδυνος απ'όσο φοβόμουν. Μου έκλεψε κάτι. Την πιο σημαντική μου εφεύρεση. Ξόδεψα τη ζωή μου για να φτιάχνω πράγματα που φέρνουν χαρά και ευτυχία ,πράγματα που κάνουν τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος. Η τσιχλόφουσκα ήταν από τις πρώτες. Οι βαμβακερές πυτζάμες. Τα ουράνια τόξα, και το τελευταίο μου project τα πτώματα που τραγουδάνε...Who can take a sunrise Cover it in chocolate and a miracle or two? The candyman The candyman can The candyman can cause he mixes it with love and makes the world taste good Sprinkle it in dew...Θέλουν λίγο κούρδισμα βέβαια. Είπα γιατί να μην δώσω λίγη ζωντάνια στους νεκρούς ? ...Να !Αυτή είναι μια αγκαλιά. Έχω ανακαλύψει όλα τα θαυμαστά πράγματα στον κόσμο, τα αρκουδάκια , τις σοκολάτες...και κάτι πολύ πιο αξιοθαύμαστο απο αυτά. Μια καρδιά ,μια γυάλινη καρδιά. Είναι ιδιαίτερη γιατί είναι μία πηγή ενέργειας. Όμως είναι ικανή για πολλά πράγματα.Και μέχρι πρόσφατα, με κρατούσε ζωντανό αυτή η γυάλινη καρδιά. Η καρδιά μου ήταν άρρωστη γι'αυτό τη δημιούργησα. Πριν δύο ημέρες κάποιος μπήκε στο δωμάτιό μου και μου την έκλεψε καθώς κοιμόμουν...
Walter Bishop from Fringe-Episode Brown Betty.
Walter Bishop from Fringe-Episode Brown Betty.
...αυτό που κάνω ποιος σου το ' πε αδυναμία ....?
Το μόνο που απέμεινε από εκείνη την εποχή είναι τα starakia μου. Ευτυχώς που έχω κι αυτά για να μου θυμίζουν από που ξεκίνησα. Έντονο μακιγιάζ, t-shirt, σκισμένο jean, πατημένα all star, μαλλιά ανέμελα,ακουστικό στο ένα αυτί, το σακίδιο στην πλάτη κι έξω από την πόρτα.
Αναρχικό στοιχείο από την κούνια μου.
Με φιλοδοξία να κατακτήσω τον κόσμο, πήγαινα. Παντού. Ξέγνοιαστη. Σίγουρη για τον εαυτό μου. Τόσο σίγουρη που δεν είχα δεύτερες σκέψεις και αμφιβολίες για τον αν θα χάσω την πορεία μου.
Το μόνο που με φόβιζε ήταν μήπως κάποιος κάνει φφφφφ και μου σβησει τον ήλιο. Όπως κι έγινε.
Ξεθώριασε το μακιγιάζ, επιτηδεύτηκε το ντύσιμο και τα μαλλιά πήραν το σχήμα βαρύ καρρέ,όπως μου το είπαν στο κομμωτήριο.Κι επειδή τα all star τα θεωρούσες παράταιρα, μου έκανες δώρο τις πανάκριβες μπαλαρίνες που πέταξα προχθές . Και η Αμαλία για να τις αντικαταστήσει,νομίζοντας πως στενοχωρήθηκα ,μου πήρε τις ίδιες.
Γιατί ήταν η μόνη που με έζησε τόσους μήνες. Γιατί εκείνη είδε πώς πονούσα . Εκείνη έτρεχε μαζί μου για τις εξετάσεις,ένιωθε το άγχος μου , τη θλίψη μου ,ένιωθε μαζί μου την απουσία σου αλλά εκείνη από μέσα της έλεγε δόξα τω Θεώ που λείπεις. Γιατί εκείνη μου κράτησε το χέρι όταν έκλαιγα ώρες ατελείωτες, κάνοντας βόλτες στο προαύλιο χώρο του νοσοκομείου και στο άλλο κουβαλούσε τον ορό. Και είναι η μόνη που στην πουτάνα ιδέα ότι μπορεί να με χάσει μπορεί να τα βάλει με τον κόσμο και μου κρύβει τα τσιγάρα. Και ακόμα αναθεματίζει την ώρα και τη στιγμή . Γιατί έβλεπε πώς μεταμορφωνόμουν σε κύκνο όταν φορούσα εκείνες τις μπαλαρίνες σου.
Σε μία άχαρη περίοδο που προσπαθώ να ανάψω τον ήλιο ξανά,γεμίζω τα συρτάρια μου με τα καλοκαιρινά μπλουζάκια μου, κάνω σκισίματα στα παντελόνια μου, και σταμάτησα να ασχολούμαι με τρίχες.
Αχ βρε μαμά, σε ευχαριστώ αλλά δεν ήταν ανάγκη. Προτιμώ τα starakia μου.
Με αγάπη.
Δημοσίευση ανάρτησης
...λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία
Μία μέρα μπορεί να γίνει δύο ,πολλές φορές και τρεις
Μετά από έξι φεγγάρια
κόβεσαι λόγω σκηνικής απουσίας
If I close my eyes forever
"I believe that you need to settle down your ideas and your feelings and start thinking more as an adult and protect your self and your feelings."
Fill in the blanks
Σε .................... , ......... σε ......... άλλο. Με .................... , σε ................. , πώς να στο πω για να το καταλάβεις ??? Η ζωή μου μαζί σου είναι .......................!!! ................... από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν μπορώ να σε ............... !!! Θέλω να είμαστε ........... !!! Δεν σε................, γιατί ............. τα πάντα !!!
Τα όνειρα είναι............. . Νομίζω πως δεν θα .............. άλλον έτσι στη ζωή μου.
Άριστα 10
Γιατί έτσι συνήθισα , να συμπληρώνω κενά. Και μαζί σου και χωρίς σου.
Αυτό είναι παράπονο....
Ένα τσακ (είχες πει θα κάνεις) να πιάσεις το φεγγάρι και να μου το χαρίσεις
...
κάποια βήματα ακούγονται, - δεν είναι δικά μου.
Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -
ή μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -
κι αν κάνεις αν κοιτάξεις σ’ αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη,
πίσω απ’ τη σκόνη και τις ραγισματιές,
διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,
το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή
παρά να το κρατήσεις καθάριο κι αδιαίρετο.
Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι – πώς να το φέρω στα χείλη μου;
όσο κι αν διψώ, - πώς να το φέρω; - Βλέπεις;
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,
αυτό με διαβεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.
Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -
ή μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -
κι αν κάνεις αν κοιτάξεις σ’ αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη,
πίσω απ’ τη σκόνη και τις ραγισματιές,
διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,
το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή
παρά να το κρατήσεις καθάριο κι αδιαίρετο.
Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι – πώς να το φέρω στα χείλη μου;
όσο κι αν διψώ, - πώς να το φέρω; - Βλέπεις;
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,
αυτό με διαβεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.
...
Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;
...
Μια στιγμή, να πάρω τη ζακέτα μου.
Τούτο τον άστατο καιρό, όσο να ‘ναι, πρέπει να φυλαγόμαστε.
Έχει υγρασία τα βράδια, και το φεγγάρι
δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα;
Τούτο τον άστατο καιρό, όσο να ‘ναι, πρέπει να φυλαγόμαστε.
Έχει υγρασία τα βράδια, και το φεγγάρι
δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα;
Άσε να σου κουμπώσω το πουκάμισο – τι δυνατό το στήθος σου,
τι δυνατό φεγγάρι, - η πολυθρόνα, λέω
– κι όταν σηκώνω το φλιτζάνι απ’ το τραπέζι
μένει από κάτω μια τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη μου επάνω
να μην κοιτάξω μέσα, - αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του
και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμου – μην κοιτάξεις μέσα,
είναι μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει – μην κοιτάξεις, μην κοιτάχτε,
ακούστε που σας μιλάω – θα πέσετε μέσα. Τούτος ο ίλιγγος
ωραίος, ανάλαφρος – θα πέσεις, -
ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι,
ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστηριακές φωνές – δεν τις ακούτε;
Βαθύ βαθύ το πέσιμο,
βαθύ βαθύ το ανέβασμα,
το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ’ ανοιχτά φτερά του,
βαθιά βαθιά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής, -
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης,
όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα,
ανάσα ωκεανού. Ωραίος ανάλαφρος
ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε, θα πέσεις. Μην κοιτάς εμένα,
εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα – ο εξαίσιος ίλιγγος.
Έτσι κάθε απόβραδο
έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες.
τι δυνατό φεγγάρι, - η πολυθρόνα, λέω
– κι όταν σηκώνω το φλιτζάνι απ’ το τραπέζι
μένει από κάτω μια τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη μου επάνω
να μην κοιτάξω μέσα, - αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του
και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμου – μην κοιτάξεις μέσα,
είναι μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει – μην κοιτάξεις, μην κοιτάχτε,
ακούστε που σας μιλάω – θα πέσετε μέσα. Τούτος ο ίλιγγος
ωραίος, ανάλαφρος – θα πέσεις, -
ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι,
ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστηριακές φωνές – δεν τις ακούτε;
Βαθύ βαθύ το πέσιμο,
βαθύ βαθύ το ανέβασμα,
το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ’ ανοιχτά φτερά του,
βαθιά βαθιά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής, -
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης,
όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα,
ανάσα ωκεανού. Ωραίος ανάλαφρος
ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε, θα πέσεις. Μην κοιτάς εμένα,
εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα – ο εξαίσιος ίλιγγος.
Έτσι κάθε απόβραδο
έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες.
...
«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Όχι, δε θα ‘ρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους, πρέπει
να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι –
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που όλους μας αντέχει στην ράχη της
με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες, την άγνοια μας και τα γερατειά μας,-
ν' ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματά σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους, πρέπει
να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι –
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που όλους μας αντέχει στην ράχη της
με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες, την άγνοια μας και τα γερατειά μας,-
ν' ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματά σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.
The moonlight sonata- Giannis Ritsos
Σκάσε και άκου! και εξαφανίσου στην μελωδία,κάπου εκεί θα μαι κι εγώ χαμένη,και ξάγρυπνη
Yann Tiersen- La Veillee
γαμώτο ητφέρθακ νοτσ ουξάτοικ !
Τα ξέρασα όλα στο πάτωμα της φαντασίωσής σου. Σκέψεις, αισθήματα, στιγμές, σχέσεις. Λέρωσα το σεβασμό και λεκιάστηκε η εκτίμηση. Μην κάνεις τη ζωή του διπλανού. Μην μπερδεύεις γεύσεις από στερεότυπα. Καρφιά στα χέρια τα καρέ της συμβίωσης μαζί σου. Δολοπλόκο το πέπλο της σιωπής.
-Επ! Πόσα χρόνια έχω να σε δω ? Πώς μίκρυνες έτσι ? Φτου σου
Ψιχάλες μοιάζουν τα χρόνια που πέρασαν. Μπερδεύτηκαν τα γενετήσια υγρά με το σάλιο των εξηγήσεων που θέλαμε να δώσουμε. Για να σκεπάσουμε . Για να καλύψουμε. Για να μην ξεμπροστιαστούμε. Σαν πουτάνες τα αισθήματα,μοιράζονται δεξιά και αριστερά, λερώνεται και το μυαλό . Μολύνεται από του καθενός την μαλακία που καταπίνει. Γιατί έτσι σε έκανε να η μαμά σου να πιστεύεις. Πως οι άνθρωποι αγαπάνε. Διαφέρουν από τα ζώα γιατί κάνουν έρωτα εκτός περιόδου αναπαραγωγής και πίνουν νερό ακόμα και όταν δε διψάνε. Άσε τη νοημοσύνη απ'έξω και βάλτα με το λειτουργικό κομμάτι . Καλύτερα ζώο λες. Καλύτερα ζώο σου απαντάω. Μόνο που τα ζώα δεν βιτρινιάζονται,δεν οθονιάζονται,δε χρηματίζονται. Δεν αγοράζουν αυτοκίνητα για να μοστράρονται, δεν κάνουν πατιλίκια στη Βουλιαγμένης .Τα γατιά δεν το παίζουν τίγρεις ούτε τα λιοντάρια κλαίγονται σαν κουτάβια.
Αλλά καλύτερα ζώο ,έστω πιστή του απομίμηση. Ως εκεί που φτάνει το ένστικτο της δίψας σου για πήδημα. Να ξεσκίζεται ένας εαυτός που δεν μπορείς να τον βγάζεις όταν δένεις τη γραβάτα στο σημαδεμένο λαιμό σου και μια φύση που κρύβεται καλά στο prada κοστούμι σου. Ξεθωριασμένη φυσιογνωμία αυτή . Την πήραμε, την γλείψαμε, τη φτύσαμε, την ξεράσαμε και μαζί μ'αυτήν ,λερωθήκαμε κι εμείς. Εγώ κι εσύ , αφού ο πληθυντικός είναι για τους ανθρώπους. Γδύσου, με το σάλιο σου πλύνε το τρίχωμά σου, κρύψε καλά την ουρά σου και άσε τα βρώμικα ένστικτά σου για το βράδυ που θα νιώθεις μόνος. Τώρα πήγαινε για δουλεία!
Είμαι αυτά που χάσαμε που σπάσαμε και το αίμα που χύθηκε. Οι πεταλούδες που έχασαν το δρόμο στο στομάχι και το σκασαν απ'το στόμα. Είμαι οι στιγμές που ξεράσαμε και τις ξεχάσαμε σαν ταινία που κανείς δε θυμάται πως τελείωσε. Είμαι τα τραγούδια που σιγοψιθυρίσαμε και η μελωδία που μετά από καιρό προσπαθούμε να θυμηθούμε. Είμαι τα ρούχα που σχίστηκαν και τα πετάξαμε. Είμαι η αρρώστια που κουβαλάω.Είμαι το davidoff το βαρύ το αντρικό. Είμαι το παιδί το σπασικό που κάνει κωλοπαιδισμούς για να πάρει αυτό που θέλει. Είμαι το κρυφό χαμόγελο που σχηματίζεται μετά τους κωλοπαιδισμούς. Ξέχασα κάτι? Ναι ρε ξέχασα.
Ραντεβού, λοιπόν, την ώρα τη συνηθισμένη...Βράδυ... Την ώρα που γίνεσαι ανάγκη και η αίσθηση της αναμονής γίνεται ιδιαζόντως κολάσιμη...Την ώρα αυτή και τέταρτο, πάντα αυτή την ώρα έχω τα συμπτώματα ενός γλυκού εθισμού. Ραντεβού στο μέσο των δύο σημείων της μεταξύ μας ολοκλήρωσης,μου φαίνεται μακρυά και οι δρόμοι σκοτεινοί και μυστήριοι,γεμάτοι από την μυρωδιά της έλξης ανακατεμμένη με αυτή της απόγνωσης. Στο laptop του μυαλού μου αναζητώ την πιο σύντομη διαδρομή , καμιά δεν φαίνεται τόσο ενδιαφέρουσα όσο αυτή που πάντα ακολουθώ. Τη διαδρομή, όπου το αυτονόητο δε χρειάζεται την επικύρωση της κοινής λογικής, αλλά του κοινού πάθους. Το τηλεφώνημα σου είναι το μποζολέ νουβό του απαιτητικού ουρανίσκου του ενθουσιασμού μου. Δεν έχει δυνατότητα παλαίωσης,αλλά δεν έχει και μεγάλη διάρκεια ζωής. Μετά από τόσο καιρό, θα σε αναγνωρίσω. Θα σε δει η επιθυμία μου. Είναι αυτονόητο.
Ετοιμάζω τα ρούχα που θα βάλω. Έχω φρεσκάρει από νωρίς τα ροζ μου όνειρα και τα σιδερώνω σχολαστικά, δε θέλω να έχουν καμία ζάρα. Αρκετά τσαλακώθηκαν. Πέρασε ο χρόνος, απρόσεχτος, από πάνω. Ισιώνω και τις χρυσές ανταύγειες των ματιών μου, αν δεν το κάνω η λάμψη τους θα μαρτυρήσει τη λαχτάρα μου να σε συναντήσω. Αυτονόητο. Βάζω λίγο χρώμα στα ζυγωματικά της θλίψης. Βάφω με μπλέ σκιά την απουσία σου και περνάω με lip gloss τους τιποτένιους λόγους της. Ντύνω και τις πεταλούδες της κοιλιάς μου με πολύχρωμα σατέν φορέματα, για να αναθαρρέψουν. Απόψε θα'μαι όμορφη για μας. Να με θυμάσαι πάντα έτσι.
Θα πάμε σ'ένα μέρος που αγαπάμε και οι δύο. Εκεί όπου στους τοίχους έχουμε αφήσει τα σημάδια της τρέλας μας, και για μουσική αυτή τη φορά θα ακούγεται η τελευταία version του γέλιου μας-ακυκλοφόρητο. Εκεί που βλέπαμε σε plasma οθόνη το δήθεν μέλλον μας. Εκεί όπου ίπτανται τα λόγια μας και οι πληγές έχουν κάνει φωλιά στο ξεχασμένο πατάρι. Στο δωμάτιο που περάσαμε μαζί ένα χέρι την μπογιά της συγχρονισμένης ανάσας μας και τους τοίχους του ομόρφαιναν σε κάδρα τα μεγαλόπνα σχέδιά μας. Κι ας το'χαμε σε κακό να βάζουμε τους εαυτούς μας σε πλαίσια . Είχαμε κρεμάσει κιόλας σε ευτυχισμένες κλωστές τους όρκους μας στο δοκάρι, για να τους θυμόμαστε βγαίνοντας. Αυτονόητο? Σ'αυτό το δωμάτιο που έβαζες κάθε φορά μέσα μου σπόρους ηδονής . Σ'αυτό που γέννησα την αγάπη μου, το παιδί σου.
Θα πιούμε το λατρεμένο μας λευκό κρασί (αυτονόητο), που το συνδυάζαμε κάθε φορά με βράδια απόλαυσης και πάνω τους απλώναμε εύπεπτα λογάκια για γεύση.Έτσι δίναμε και νόημα. Μία γουλιά βλέμμα, δύο γεμάτες χάδι και όλες οι υπόλοιπες παράδεισος(αυτονόητο). Θα νιώσουμε τη μέθη να σπρώχνει τα κορμιά μας στο λόγο που συναντηθήκαμε. Είναι στρωμένος με τα βυσσινί μπροκάρ σεντόνια του εγωισμού και στο τελείωμά του έχουν ραμμένο σκούρο ύφασμα επιβεβαίωσης.
Στις 5:27 θα φύγω. Αυτή την φορά δε θα κοιμηθώ εδώ, τα ροζ όνειρά μου θα γίνουν εφιάλτες πάνω από τις μαύρες μαξιλαροθήκες που καλύπτουν το θάνατο του παιδιού σου...Αυτονόητο για μένα, πρωτόγνωρο για σένα. Κάθε τέτοια ώρα μία φορά στο όποτε ξεσκονίζω τις εικοσιτετράχρονες αξίες μου...κι ας είναι οι ίδιες που μ'έκαναν να φαντασιο-ζώ μαζί σου...
Γεγονός που με κάνει τώρα!και τώρα!και τώρα! να αρνούμαι το σκουριασμένο όνομα μου , να απαρνούμαι το φιλάρεσκο Εγώ μου,
να βάζω για νυχτικό κάτι λευκές αναμνήσεις, να λύνω και απαλά να χτενίζω τα μπερδεμένα μου δάκρυα και να ξαπλώνω τελικά στο φρεσκοπλυμμένο μου γεμάτο (αυτονόητο) τίποτα.
Για κάτι τέτοιες νύχτες-φυλακή κρατάω το κλειδί της αποκρουστικής ελευθερίας μου. Για να τη διπλοκλειδώνω και να κοιτάζω με τις ώρες το μπρελόκ που κρέμεται με το μονόγραμμά σου στην πόρτα... μέχρι να με νανουρίσει ο ήχος του ισόπλευρου μεταλλικού τριγώνου ενώ οι πλευρές του τέμνουν ερωτικά έναν κύκλο που δε θα κλείσει ποτέ.
Καληνύχτα
Β.Κ
Μέρες μαζί σου,μέρες καλοκαιριού
Με χαϊδεύεις ,με φιλάς."Σου έφερα τον αγαπημένο σου καφέ",λες. Ξέρεις πως όταν ξυπνάω είμαι ανυπόφορη.Αλήθεια,πού το ξέρεις?Πότε με έμαθες?Η αγκαλιά του Μορφέα...μεγάλο πράγμα,κι ας ξέρω πως η δική σου είναι...να,πιο μεγάλη ,πιο ζεστή.Σε κοιτάζω.Είσαι αξύριστος.Είναι Κυριακή.Μου αρέσει το αλήτικο "ντύσιμό" σου τις Κυριακές. Οι πρώτες μου λέξεις δύσκολα αρθρώνονται. Γελάς.με κοροϊδεύεις. Το χαμόγελό σου.. χρωματίζει το καλοκαίρι μου ,σκέφτηκα. Δε στο είπα,το ξέρεις όμως??? Στη διαδρομή με κοιτάς..."Πρόσεχε!",σου λέω.Κοίτα να δεις που δεν το εννοούσα,μ'αρέσει να με κοιτάς. Η αγαπημένη σου μουσική στη διαπασόν. Μα υπάρχει πιο όμορφος ήχος από τον τρόπο που λες το όνομά μου? Σα να αλλάζει η χροιά σου,γίνεται πιο γλυκιά,πιο ήρεμη.Ηρεμώ κι εγώ.Σε κοιτάω.Σε παρατηρώ. Μία τούφα από τα μαλλιά σου πηγαίνει αριστερά και δεξιά.Σα να χορεύει.Είναι κι αυτή χαρούμενη.Μοιάζουμε.Χαμογελάω."Γιατί γελάς?"...δεν απάντησα.Έχω το ύφος μικρού παιδιού που πάει εκδρομή με το σχολείο. Εσωτερική χαρά και ανησυχία. Είναι ακόμα πολύ νωρίς,η παραλία άδεια. Το αεράκι φέρνει πάνω σου την άμμο απειλιτικά,σα να σε ζηλεύει. Σκεπάζει το κορμί σου. Δεν μπορεί. Σα να θυμώνει.Ξαπλώνουμε. Εσένα σε παίρνει ο ύπνος.Σου βάζω αντιηλιακό.Πολύ.Για να σ'αγγίζω. Αρχίζω να διαβάζω. Οι σελίδες του βιβλίου μου τρέμουν. Τα χαρτια μου έρχονται προς εσένα. Τρέμω κι έρχομαι δίπλα σου,πιο κοντά σου. Αρχίζω να σε πειράζω. Σηκώνεις αδιάφορα το χέρι σου όπως όταν πετάει γύρω μας ένα ενοχλητικό ζουζούνι και μες στον ύπνο μας κάνουμε "δήθεν" προσπάθειες για να το διώξουμε. Δεν ξυπνάς. Πειράζω την πλάτη σου,σα να ζωγραφίζω τοπία.Στο μυαλό μου κάνω όνειρα.Έτσι θέλω να πειράξω τα δικά σου.Να μπω μέσα τους. "Έχεις διάβασμα!",λες επιτακτικά.Σταματάω και συγκεντρώνομαι. Ο ήλιος έκανε την εμφάνισή του.Σε κοιτάζει επίμονα. Το κορμί σου έχει ιδρώσει."Μπαίνουμε?" Το άρωμα του συνδέεται μεθυστικά με την αλμύρα. Αγαπημένο άρωμα...Ακόμα έχω την αίσθησή,σε μυρίζω. Ύπνος ,καφές ,διάβασμα,παιχνίδια στην παραλία,τσιγάρο,μπάνιο,πολύ αλκοόλ. Τίποτα δε θα είχε νόημα χωρίς εσένα.Ελπίζω κάποια στιγμή να με συγχωρέσεις που δεν ξέρω να να παίζω τάβλι...Αλλά και να ήξερα,έχω πολύυυ διάβασμα... Σ'αγαπάω...
Ψυχές
Φυλάξου με σκέψεις από τα χείλη που δεν μιλούν για την αγάπη τους.Βάλε τις σκέψεις να απομακρύνουν αυτήν. Φυλάξου μακριά από τα χείλη που δεν μιλούν για την αγάπη τους.
Νιώσε πως οι σκέψεις της νύχτας είναι εραστές που θα χαθούν,ή χάθηκαν,σα να μην υπήρξαν ποτέ στη ζωή σου.Ας είναι τα χείλη,χωρίς λόγο,να αγγίζουν το σώμα σου και τα δάχτυλα στα βάθη της νύχτας,να παίζουν με τις πτυχές της ψυχής σου,αγαπημένα.Μέσα σου ο έρωτας κυλά σαν ευχάριστο δηλητήριο,θανατηφόρο,που δίνει ζωή,δημιουργία...Άγγιξε τα χείλη σου στην κορύφωση,με ξένα χέρια και αισθάνσου από την αφή τους,την ξένη αυτή αίσθηση σαν δική σου.
Αμέτρητες πτυχές είναι οι σκέψεις και δεν χάνονται.Υπάρχουν όλες . Όλες γίνονται αληθινές σαν τα κύματα αμέτρητες και διαφορετικές ,χάνονται. Τα όνειρα-πόσα είδαμε και έμειναν άγνωστα. Σαν τις μορφές των ανθρώπων που αγαπήσαμε με μια ματιά και δε θα ξαναδούμε τα πρόσωπά τους, δε θα δούμε να γελούν με τις άσκοπες προτάσεις που κτίζουμε για να κερδίσουμε ένα χάδι.
Τις προτάσεις που δεν εκφράζουν τις επιθυμίες μας ,οι οποίες γίνονται αληθινές χωρίς να υπογράψουμε συμβόλαιο.
glaufx garland-γλαυκωψ
Last Chance-Alarm
Hey wait
I have a second heart beating at the right of my chest
A second mouth breathing with oxygen masks
Filled up the cracks but the drills keep spinning
Emotionless
Hey stay
I have a window at the back of my head if you need to escape
A broken clock counting if you say "It's too late"
I pulled the brake but the wheels keep spinning
Emotionless
Love's not enough i guess
We are going up reverse
But i care
Hey wait i have a second heart beating at the right of my chest
A second mouth breathing with oxygen masks
I've cut the wires but the bells keep ringing
Emotionless
Was just a spark i guess
Dont play it back reverse
You said
Οι καθρέφτες
Καθρέφτες...
Τους συναντάμε παντού,ακόμα και στα μάτια ή στα λόγια των άλλων.
Σιχαίνομαι τους καθρέφτες.Είναι αδιάκριτοι,θρασσείς.Δεν μπορείς να κρυφτείς.
Σε κλείνουν σε ένα πλαίσιο και γίνονται οι πιο αυστηροί κριτές.
Είναι πονηροί...σου δείχνουν ένα είδωλο και είναι σα να σε βάζουν να μετρήσεις ένα ένα τα ψεγάδια.
Καθρέφτες...
Μπορούν να γίνουν και χυδαίοι,αφού η ματιά δε μένει μόνο στον αντικατοπτρισμό.Παρατηρείς προσεκτικά,σα να βλέπεις πίσω από αυτούς.Σε κάνουν να πιστεύεις πως βλέπουν περισσότερα από όσα σου παρουσιάζουν Σε παραπλανούν Σε παίζουν.
Καθρέφτες...
Με τίποτα δεν είναι ευχαριστημένοι. Πειράζουν το μυαλό σου.Σε πετάνε σε λαβύρινθους και σου επιβάλλουν να βρεις το δρόμο προς την τελειότητα. Κι όταν τον βρίσκεις,γίνονται ακόμα πιο ύπουλοι,πιο αυστηροί,πιο σκληροί.Σε αγχωνουν.
Καθρέφτες...
Πάντα απρόβλεπτοι.Όλοι διαφορετικοί και ας είναι ίδιο το είδωλο.Ο καθένας κάτι έχει να σσου πει. Αν νομίζεις πως άκουσες κάποια φιλοφρόνηση,θα την αναιρέσει ο επόμενος.Σα να είναι συνεννοημένοι.Γελάνε όταν απομακρύνεσαι. Όχι μ'αυτό που βλέπουν,αλλά με αυτό που σου δείχνουν.
Καθρέφτες...
ακόμα και νευριάσεις μαζί τους και τους σπάσεις σε τιμωρούν.Γίνονται περισσότεροι.
Καθρέφτες...
A man who lost his soul
Growing up I found the life that knew
Overshadowed by the anger in the clutch of abuse
Shells and bullets fell and dropped to floor
I put an end to an era and I started a WAR
When I carried out the worst of my plans
I was the only one surviving and MISERABLE MAN
All my life,I’ve taking over slowly
Feel my hands, and see what I become
Oh so wrong, to leave your love behind me
I gained the world, lost my soul, is there no one to save me
When I CONQUERED, no one came to my side
Ruined the life I wanted and burned what was mine
In the ashes I had found what I lost
Nothing left inside me and cursed at the thought
I sat alone, put my head in my hands
What I thought was a solution, was a horrible plan
Until June
Εσύ βούλιαζες...Αλλά η μπάντα συνέχιζε να παίζει.
Η απώλεια ενός ανθρώπου από τη ζωή σου , σε κάνει να πέφτεις ή να σηκώνεσαι πιο δυνατός από πριν.Άλλοι δεν έχουν μάθει να πέφτουν.Για ορισμένους όμως μπορεί ο πάτος να ήταν τρεις ορόφους πιο πάνω. Κι αυτό δεν είναι πάντα ταξίδι αναψυχής...
Σε πρώτη φάση η ζωή σου σταματάει...παραιτείσαι από τα πάντα.Δεν μπορείς να κοιμηθείς,ξαπλώνεις αγκαλιά με επώδυνες σκέψεις και πολλά αναπάντητα γιατί,στριφογυρίζεις,σε νευριάζουν οι γυρω σου,κλαις,πίνεις και ασυνάρτητα σιγοψιθυρίζεις καψουροτράγουδα τύπου "Συγγνώμη που σ'αγάπησα πολύ ,δεν ξέρω να αγαπώ όμως πιο λίγο,μα βρήκα το κουράγιο και θα φύγω...","Εσείς την ιστορία μου την ξέρετε,κι αν τώρα ζει με άλλον ή μονάχη δεν θέλω τ'όνομά της να αναφέρετε,δε θέλω να μαθαίνω κι αν υπάρχει,την αγαπούσα το παραδέχομαι...","Κι έχω το φως να ανάβει για να δεις πως δεν κοιμάμαι,όμως τσάμπα καίει η λάμπα ,τσάμπα σε θυμάμαι","Σκέφτηκα που λες να κάνω στη ζωή μου απογραφή για να δω τι μου'χει μείνει και τι κράτησες εσύ,έδωσα ότι κι αν είχα σ'έναν έρωτα τρελό για να πάρω στο φινάλε δάκρυ ,πίκρα χωρισμό,τι έκανα για πάρτη μου...","Δεν κλαίω που φεύγεις,δεν κλάιω για τώρα,κλαίω την ώρα του γυρισμού..." ,"Βρήκα το κλειδί στην πόρτα σου επάνω..."και ένα άλλο κομμάτι που κυκλοφορεί πολύ στην "αγορά" των χωρισμένων είναι του υπέρτατου Αδαμαντίδη "Χάρτινα όνειρα όσα μου έταξες...". Και έτσι βασανιστικά περνάνε οι μέρες,αλλά εσύ κοιτάς αλλού και χάνεις τα επεισόδια της ζωής...Φάση πτώσης ,ανώμαλης προσγείωσης και στενοχώριας.
...Συνειδητοποιείς κάποια στιγμή ότι αυτά είναι τα μόνα επεισόδια που δεν προβάλλοναται σε επανάληψη και μες στη μαυρίλα σου αποφασίζεις να κάνεις ένα catch up. Βγάζεις τα μαύρα,πετάς την πλερέζα,πλέον θες γύρω σου φίλους,γνωρίζεις καινούριους ανθρώπους,κάνεις πράγματα που δεν έκανες,αλλά συνεχίζεις να τον/την σκέφτεσαι,βρίζεις και πλέον το ρεπερτόριο σου αναθεωρείται και είναι του τύπου "Φύγε πριν ανοίξω το στόμα μου ,φύγε πριν στα πω μαζεμένα...","Με ποιο δικαίωμα γυρνάς ,όσα και αν περνάς...","Mη ζητας πολλα ,περνα μια βραδια κι αντε στο καλο μη γυριζεις πισω"....Φάση θυμού με λίγη δόση εκδίκησης,αφού όλες οι κινήσεις σου φιλτράρονται μέσω εκείνου/ης.
...Γνωρίζεις περισσότερους ανθρώπους,ανοίγει το ματάκι σου,σκέφτεσαι άλλα πράγματα και έχεις updated δεδομένα όσον αφορά στο τι κυκλοφορεί εκεί έξω. Καταλήγεις στο συμπέρασμα πως όλα ήταν μία συνήθεια.Καλή ή κακή δε σε νοιάζει πλέον. Γιατί έχεις απεξαρτηθεί. Ξεπερνάς....Φάση πλατώ και ανόδου
...Traffic conjunction στο κινητό σου ,στη ζωή σου,στις συναναστροφές σου. Άλλοι είναι άνθρωποι απλοί,άλλοι ενδιαφέροντες ,άλλοι μυστηριώδεις ,άλλοι που έχουν άμεση σχέση με το χώρο που δραστηριοποιείσαι επαγγελματικά,άλλοι διάσημοι.....αλλά μέσα σε αυτούς υπάρχει και ένας που σου έκανε το click. Και αυτός ο μοναδικός είναι που θα σε ξυπνήσει το πρωί με την πιο γλυκιά και αθώα καλημέρα και θα σε πάρει αγκαλιά το βράδυ για να κοιμηθείς. Είναι αυτός ο ΈΝΑΣ που θα γεμίσει το μυαλό σου , που θα σε κάνει πλέον να θες να γίνεσαι καλύτερος/η ανιδιοτελώς...και δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα από τη φάση του ΤΩΡΑ ΖΩ,ΥΠΑΡΧΩ ΚΑΙ ΑΝΑΠΝΕΩ ΠΑΛΙ,ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΣ/Η ΑΠΟ ΠΡΙΝ. ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΑΓΑΠΑΩ ΠΑΛΙ.ΤΗ ΖΩΗ ,ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ...
...Κι αν πούμε πως η ζωή είναι απλά ένας φαύλος κύκλος,ας παραδεχτούμε πως ποτέ δεν τελειώνει και δεν ξεκινάει στο ίδιο σημείο. Κάθε διαδρομή είναι διαφορετική,κάθε απόσταση μεταξύ των δύο σημείων έχει κάτι να προσφέρει.Και αν θέλουμε επειγόντως να σταματήσουμε σε κάποιο άλλο σημείο ,είναι σίγουρα και αυτό ενδιαφέρον.Όπως κάθε σταθμός ,γιατί ποτέ δεν ξέρεις αν ο αρχικός προορισμός σου θα είναι και το μέρος που θα καταλήξεις...Και αυτή είναι η μαγεία της ζωής...
Ο θυμός...
Ο Θυμός…γένους κι αυτός αρσενικού σαν τον πόνο. Μόνο να…πιο λεβέντης, πιο δυνατός, πολύ πιο σκληρός και ενίοτε πιο όμορφος. Σαν άντρας βαρύς κι ασήκωτος δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Έρχεται όποτε θέλει αυτός, φεύγει όταν το αποφασίσει, μπορεί να κάνει καιρό να περάσει, αυτός ξέρει κι επιλέγει, σαν τον φαντάρο, σαν τον εραστή... κάπως έτσι.
Ο Θυμός, υγιές συναίσθημα για κάποιους, τροχοπέδη για κάποιους άλλους, μυστήριο για μένα.
Θυμώνω με τα παράλογα, με αφήνουν παγερά αδιάφορη τα παράξενα, δέχομαι τις μιζέριες και τρομάζω ακόμα κι εγώ με αυτούς τους νευρώνες που δίνουν το σύνθημα για να εκκριθεί η αδρεναλίνη, να ξεκινήσει η διαδικασία, να βγει ο θυμός. Ακόμα κι αυτός…λένε πως μπορεί να χαρτογραφηθεί με ακρίβεια. Κι είναι από τα λίγα συναισθήματα…αυτό και του έρωτα που θα έπρεπε να είχαν μείνει στο σκοτάδι. Το γιατί και το πώς να ήταν άλυτα μυστήρια. Δηλαδή…για να λέμε του στραβού το δίκιο…δεν τους άξιζε να έχουν αποκωδικοποιηθεί.
Χάνουν τη μαγεία τους. Ευτελίζονται. Κι αν για τον θυμό συγχωρείται, για τον έρωτα απλά δεν επιτρέπεται.
Θυμώνω με αυτούς που θα πειράξουν τους δικούς μου ανθρώπους. Σαν μοναχοπαίδι, σαν παιδί κακομαθημένο, έχω μάθει τα δικά μου να μην τα ενοχλεί κανείς. Να μην τα αγγίζει.
Θυμώνω με αυτούς που θα προσβάλλουν. Θα μειώσουν. Θα πληγώσουν. Όχι εμένα. Εκείνους. Εκείνους που αγαπώ.
Θυμώνω με ορισμένους που νομίζουν ότι είναι έξυπνοι, μεταφράζοντας την κουτοπονηριά σε δύναμη.
Θυμώνω με την αχαριστία. Θυμώνω με το ψέμα. Τεράστια κουσούρια αυτά. Για μένα, όχι γι αυτούς. Γιατί μεγάλωσα και δεν τα ανέχομαι πια. Γιατί "γέρασα" και έμεινα αθεράπευτα παιδί. Γιατί ακόμα σοκάρομαι με τη χυδαιότητα και πολύ φοβάμαι…δεν θα βάλω μυαλό ποτέ.
Ενίοτε θυμώνω άδικα. Κουσούρι δικό μου αυτό. Σφάλμα του κατασκευαστή. Από τη μάνα μου. Καμιά φορά θυμώνω μελοδραματικά. Τόσο που ούτε εγώ με αντέχω.
Και είναι και ο θυμός…άντρας. Γι αυτό και νομίζω ότι δεν μπορώ να του αντισταθώ…και υποκύπτω.
Αλοίμονο αν ΕΣΥ δεν με ήξερες! Αλοίμονο αν ΕΣΥ δεν με καταλαβαίνες.
Κανονικά θα πρέπει να αφουγκράζεσαι και τον παραμικρό ψίθυρο...
βαρύ φορτίο...το ξέρω.
Στα δύσκολα όμως σε θέλω!!
"βιβλιοθήκη του καναπέ."..γιατί τα πιο σπουδαία πράγματα τα είπαμε στ'αστεία...
Παλιές φωτογραφίες
"Φωτογραφίες από το παρελθόν...στιγμές παγωμένες στο χρόνο...
μας θυμίζουν όσα ζήσαμε,όσα ήμαστε,όσα δεν μπορούμε να έχουμε πια...
Αλλά αν αφεθούμε,μπορούν να μας παγώσουν μαζί τους.
Γιατί δεν μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή ξεφυλλίζοντας παλιές φωτογραφίες...
Έρχεται κάποτε η στιγμή που πρέπει να βγεις εκεί έξω και να φτιάξεις καινούριες."
Choose life
Trainspotting
John Hodge
Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suite on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY* and wondering who the fuck you are on a Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pishing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourself.
Choose your future. Choose life.
*Do it yourself, often referred to by the acronym DIY, is a term used by various communities that focus on people (called do-it-yourselfers or DIYers) creating or repairing things for themselves without the aid of "on-duty, work-stationed" paid professionals. Many DIYers may in fact be off-duty or retired professionals.
Ημέρα έκτη
Μην αρνείσαι, θα ξημερώσει.
Έτσι κι αλλιώς.
Όπως πάντα.
Με βλέφαρα ανοιχτά έβλεπες την ανατολή.
Μετά την άρνηση , η απογοήτευση.
Περίμενες η νύχτα να μείνει πλ'ά'ι σου για πάντα.
Πλέχτηκες στα δίχτυα της και σ'άρεσε.εκεί έπλεκες τα όνειρα
Όνειρα...μοναχικά για να μην είναι εφήμερα.
Από αυτά που διαρκούν για πάντα, όσο μια νύχτα.
Ξέρεις...Σε λίγο ξημερώνει.
Κλείσε τα μάτια κι ας γίνουν τα όνειρα εφιάλτες.
Δάκρυα με λόγο,ζωή πραγματική.
Δε φταίει ο ήλιος που λιώνεις.
Τα δάκρυα σε καίνε.
Κι αυτές οι λέξεις που ψιθυρίζεις,μα η φωτιά γυρνά σε σένα.
'Ετσι κι αλλιώς.
Σιγά σιγά τη λάμψη σου την παίρνει ο ήλιος.
Μα εσύ αρνείσαι να δεις το χρώμα του.
Κι όσο λίωνεις ο καπνός σχηματίζει μορφές
Φεύγουν.Ξημέρωσε.
Πάλι.
Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου 'λεγε «θυμάσαι;»
Τι να θυμηθώ. Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα - πως να το πω: απροετοίμαστη.
Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα - κει που δεν το περίμενα καθόλου.
Έλεγα «μπα θα συνηθίσω». Κι όλα γύ- ρω μου έτρεχαν. Πράγματα κι άνθρωποι έτρεχαν, έτρεχαν - ώσπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή.
Αλλά, φαίνεται, το παράκανα. Επειδή δεν ξέρω κάτι παράξενο έγινε στο τέλος.
Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος. Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή.
Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει...
Οδυσσέας Ελύτης <Μαρία Νεφέλη>
Αδύναμη πια να αρνηθώ
Και δυνατή να θυμηθώ όσα ξέχασα
και έχασα
Έχασα? Τι? Ξέχασα...
Χα! Ειρωνεία,όπως πάντα.
Έτσι ήμουν,έτσι θα'μαι πάντα.
Για πάντα?Για τώρα και για κάθε στιγμή...του τώρα.
Εγώ η δυνατή...η πάντα ατσαλάκωτη.
Η Γκρίζα πολύχρωμη.
Σκονισμένη φωτογρσφία,νουάρ ταινία,νουβέλ βαγκ φιλοσοφία.
Η Βροχερά ανοιξιάτικη.
Μπερδεύομαι και κλαίω.Άνοιξη? Κιόλας? Για να δω...
Σε Υγρή κόκκινη σιωπή.
Τα χείλη καίνε για όσα δεν πρόλαβα να πω,σε μάτια που δεν μπόρεσα να δω.
Εκεί που πάντα χάνομαι και πάντα θα με βρίσκεις.
Εδώ που κάποτε μου πρόσφερες απλόχερα το "μαζί" και εκεί όταν ήσουν αλλού.
Εδώ...ποτέ! Μαζί...Θυμάσαι? Ξέχασέ το. Εγώ το ξέχασα.
Χα! Ειρωνεία!!! Τι ειρωνεία.
Μπορώ... Μα ναι! Φυσικά...Ακόμα μπορώ! Απλά...
δε θα΄μαι εγώ. Δεν μου πάνε τα χρώματα ούτε τα χαμόγελα.Ρώτησα και άλλους...
Καθρέφτες. Ούτε το κόκκινο,ούτε η άνοιξη. Έτσι μου είπαν.
Μου ταιριάζει το φυσικό,λένε. Φυσικό?
-Το μαύρο.
-Μα ... δεν πενθώ...
-...
-Μην μου πείτε...Ναι το μαύρο είναι καλό.Και τα χρώματα που κρύβει μέσα του?
-Τότε...Τότε λευκό! Το λευκό είναι κενό.
-Λευκό λοιπόν.
Nouvelle Vague...Η ακρόαση αρκεί!
Οι Nouvelle Vague αποτελούν project των Mark Collin και Olivier Libaux, δύο καταξιωμένων Γάλλων μουσικών και παραγωγών και με το ομώνυμο ντεμπούτο τους του 2004 κυκλοφόρησαν έναν από τους πιο αξιοπρόσεκτους δίσκους με διασκευές.
Τις τραγουδίστριες που έχουν επιλέξει να ερμηνέψουν τα τραγούδια απαρτίζουν έξι Γαλλίδες, μία από Νέα Υόρκη και μία Βραζιλιάνα. Όλες οι φωνές υπέροχες… και όλες γυναικείες! Έχουν κάτι το θεατρικό στον τρόπο που τραγουδάνε, σου δημιουργούν εικόνες! Σαν να ακούς το soundtrack ενός μιούζικαλ… Άλλοτε βραχνές και ρυθμικές άλλοτε απαλές και παιχνιδιάρικες, καταφέρνουν να σε κερδίσουν, μπορούν να σε κάνουν ακόμα και να σηκωθείς για να λικνιστείς στον ρυθμό τους. Οι Nouvelle Vague με την καινοτομική τους αυτή κίνηση τολμάνε να πειράξουνε μεγάλα τραγούδια από μεγάλους καλλιτέχνες όπως Joy Division, Clash, Depech Mode, Cure, όμως τα χειρίζονται προσεχτικά και καλόγουστα, με ένα τέτοιο τρόπο που το τελικό αποτέλεσμα δεν απογοητεύει και δεν προσβάλλει κανέναν.
Αντίθετα ξαφνιάζει ευχάριστα. Με σεβασμό στην μουσική λοιπόν… Με ανοιχτό μυαλό σε καινούργια ακούσματα και προπάντων με ανοιχτά αυτιά σε διασκευές που δεν βεβηλώνουν την αρχική εκτέλεση. Μερικά από τα τραγούδια τους:
01. Love Will Tear Us Apart [Joy Division] 02. Just Cant Get Enough [Depeche Mode] 03. In A Manner Of Speaking [Tuxedomoon] 04. Guns Of Brixton [The Clash] 05. This Is Not A Love Song [P.I.L] 06. Too Drunk To Fuck [The Dead Kennedys] 07. Marian [Sisters Of Mercy] 08. Making Plans For Nigel [XTC] 09. A Forest [The Cure] 10. I Melt With You [Modern English] 11. Teenage Kicks [The Undertones] 12. Psyche [Killing Joke] 13. Friday Night Saturday Morning [The Specials] Διαβάστε παρακάτω ένα σχολιασμό από το sonicplayground.gr: Η ιδέα είναι φαινομενικά απλή: ξεχωρίζεις δεκατρία από τα αγαπημένα σου post-punk, new wave τραγούδια και τα διασκευάζεις προσδίδοντας τους ύφος bossa nova, jazz και sixties pop. Για να είσαι σίγουρος για το αποτέλεσμα επιλέγεις οκτώ νεαρές τραγουδίστριες που δεν έχουν ακούσει τις αρχικές εκτελέσεις και κάπως έτσι γίνονται τα τραγούδια αγνώριστα – τόσο που αν δεν υπήρχαν οι στίχοι με μεγάλη δυσκολία θα μπορούσε να εντοπίσει κανείς ποια είναι τα κομμάτια που κρύβονται πίσω από τις διασκευές. Το πείραμα μάλλον πέτυχε αφού το αποτέλεσμα είναι αρκούντως γοητευτικό και ατμοσφαιρικό, δίνει μια εντελώς διαφορετική και εναλλακτική διάσταση, μουσικά και στιλιστικά στα τραγούδια και σε ταξιδεύει πολύ μακριά από το mood και τα συναισθήματα που σου δημιουργούσουν οι αρχικές εκτελέσεις. Για να απολαύσεις και να εκτιμήσεις το αποτέλεσμα καλό θα ήταν να προσπαθήσεις και εσύ ως ακροατής να ξεχάσεις τις original versions και να αφήσεις πίσω τυχόν προκαταλήψεις και ενστάσεις, διαφορετικά οι αλά bossa nova διασκευές σε τραγούδια των Joy Division, The Clash, Dead Kεnnedys, The Undertones κτλ πιθανότητα να σε ξενίσουν. Το αν το πείραμα τελικά θα σε πείσει θα φανεί μετά από μερικές ακροάσεις.Life is Grand for Grande Dame
Το Grande Dame το συναντάμε περίπου 4.670.000 φορές στις ηλεκτρονικές μηχανές αναζήτησης...Τι χρειάζεται όμως μία γυναίκα να χαρακτηριστεί ως Grande Dame στις κοινωνικές μηχανές αναζήτησης? Πώς μπορεί το "προϊόν" να αντιπροσωπεύει την "ετικέτα"
και vice versa?
1> Αριστοκρατική φινέτσα: Φυσική κομψότητα που κανένας στυλίστας ,κανένα μακιγιαζ και κανένα προσποιητό attitude δεν μπορεί να χαρίσει. Σπάνια κατηγορία γυναικών που μπορούν να υποστηρίξουν ένα αποκαλυπτικό ντύσιμο χωρίς να φαίνεται χυδαίο και προκλητικό,αλλά sexy. Η αριστοκρατικότητα και ο σεβασμός που εμπνέει αυτό το είδος της γυναίκας δεν οφείλονται μόνο στην εμφάνισή , αλλά και στον τρόπο ζωής και δραστηριοποίηστης. Σέβεται τον εαυτό της ,προστατεύει την προσωπική της ζωή και δε συμβιβάζεται με τίποτα που μπορεί να χαρακτηριστεί passe ή c class.
2>Στυλ : Μπορεί να χαρακτηριστεί ως το απόλυτο style icon αφού μπορεί να υποστηρίξει τα πάντα με έναν μοναδικά προσωπικό και αξιοζήλευτο τρόπο. Μπορεί να παίξει με το ντύσιμο, να προσθέσει μία αλήτικη ροκ πινελιά στις κομψές επώνυμες και απόλυτα ξεχωριστές εμφανίσεις, να γίνει παράδειγμα προς μίμηση. Κάθε stylish γυναίκα αποφεύγει τα bad boys ,ενώ έχει μεγαλύτερη έφεση σε άντρες που μέσα από το στήσημό τους εκπνέουν όχι τόσο το status,αλλά περισσότερο αέρα ,παιδεία και αισθητική. Είναι επιλεκτική ακόμα και στον τρόπο που τσακώνεται,μπορεί να βγάζει κάτι bitchy και snob,αλλά θεωρεί πως ένας καβγάς για να έχει υπόσταση και για να είναι απολαυστικός πρέπει να έχει αυστηρό face control,αλλιώς αδιαφορεί και δεν ασχολείται.
3>Εκκεντρικότητα: Διαφοροποιείται από τη μάζα,γι'αυτό μπορεί να θεωρηθεί και trend-setter. Αυτό βέβαια προϋποθέτει και λίγη δόση τρέλας και αυθορμητισμού. Φαίνεται παντού και πάντα ακομπλεξάριστη και άνετη . Τολμάει να δοκιμάσει ,να αλλάξει και οδηγείται από την σιγουριά του εαυτού της ,η οποία ποτέ δεν την εκθέτει και τελικά δικαιώνεται εκ του αποτελέσματος.
4>Ταλέντο: Στα πάντα. Να σε σαγηνεύσει , να σε γοητεύσει ,να παραμείνει αξέχαστη στη μνήμη ως masterpiece και όχι ως μία φθηνή εικόνα. Διατηρεί τον ενθουσιαμό της σε φιλοφρονήσεις,ενώ ξέρει να θέτει τα όρια και συνεχίζει να εντυπωσιάζεται με ενδεχόμενες επιτυχίες παρ'όλη τη σιγουριά της. Ο προορισμός της είναι η τελειότητα και με κατευθυντήριο άξονα το πείσμα φέρει εις πέρας και την πιο απαιτητική αποστολή.
5>Παιδικότητα: Εκπέμπει μία sexy αθωότητα και μία γλυκύτητα που την κάνουν αξιαγάπητη .Έχει το αξιοζήλευτο προσόν να βλέπει τη θετική πλευρά των πραγμάτων ,όποια και αν είναι η κατάσταση. Προτιμάει τα επιβλητικά βλέμματα από τα fake χαμόγελα.Ονειρεύεται και διεκδικεί με κάθε μέσον που είναι διαθέσιμο.
Τhe ultimate definition of Grande Dame: A respected woman having extensive experience in her field, Elegant, well-educated. The lady who entered the room turned many heads towards her and they will remember her after she has left - not by name but by her being because she is a Grande Dame...
Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι
Στον κόσμο της αιώνιας επιστροφής το βάρος της αβάσταχης ευθύνης επιβαρύνει κάθε κίνησή μας.Αυτό αποκαλεί ο Νίτσε ιδέα της αιώνιας επιστροφής το μεγαλύτερο φορτίο.
Εάν η αιώνια επιστροφή είναι το μεγαλύτερο φορτίο, τότε μπορεί η ζωή μας να συνεχίζει να αντιστέκεται στην μεγαλοπρεπή ελαφρότητα???
Το φορτίο μας συνθλίβει, βουλιάζουμε σ'αυτό,μας καθηλώνει στο έδαφος.Αλλά στην ποίηση της Αγάπης κάθε ηλικίας, καθένας λαχταρά να λυγίσει από το "βάρος" κάποιας άλλης σάρκας.
Το μεγαλύτερο φορτίο γίνεται αυτόματα μία αναπαράσταση της πιο έντονης ολοκλήρωσης.Όσο πιο μεγάλο το φορτίο ,τόσο πιο πολύ προσγειωνόμαστε,τόσο πιο ανθρώπινοι πραγματικοί και φιλαλήθεις γινόμαστε.
Αντίθετα , η απόλυτη απουσία του φορτίου κάνει τον άνθρωπο να είναι ελαφρύτερος και από τον αέρα,ανεβαίνει στα ύψη,απογειώνεται και αφηνει την γήινη ύπαρξή του και γίνεται μόνο κατά το ήμιση πραγματικός και οι κινήσεις του όσο πιο ελεύθερες τόσο πιο ασήμαντες είναι.
Ο Παρμενίων τον 6ο αι. π.Χ.,παρατήρησε τον κόσμο να χωρίζεται σε κατηγορίες από ζευγάρια αντιθέτων <φως-σκοτάδι, λεπτότητα-χυδαιότητα,ύπαρξη-ανυπαρξία>. Το ένα μέρος από τα ζευγάρια το χαρακτήρισε θετικό και το άλλο αρνητικό.
Εύστοχα έθεσε το εξής ερώτημα: ΦΟΡΤΙΟ Ή ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ,ποιό είναι το θετικό???
Και ο Παρμενίων έδωσε την απάντηση. Το φορτίο είναι το αρνητικό και η ελαφρότητα είναι το θετικό. Ήταν σωστό ή λάθος? Το μόνο σίγουρο είναι πως το εν λόγω ερώτημα είναι το πιο μυστηριώδες και το πιο αμφιλεγόμενο απ'όλα.
"Making love with a woman and sleeping with a woman are two seperate passions,not merely different but opposite. Love does not make itself fall in the desire for copulation <a desire that extends to an infinite number of women> , but in the desire for shared sleep <a desire limited to one woman> .",Tomas
"Αν είχα δύο ζωές θα μπορούσα να τις συγκρίνω και να δω ποιά είναι η καλύτερη.Αλλά ζούμε μόνο μια φορά και η ζωή είναι τόσο ανάλαφρη σαν ένα περίγραμμα που δεν μπορούμε ποτέ να γεμίσουμε ή να διορθώσουμε,να το κάνουμε καλύτερο.Είναι τρομακτικό.",Tomas
Milan Kudera, The unbearable Lightness of being
mosaic - Na pas ekei
Να πας εκεί!
Εκεί που σε χαϊδεύουν
Εκεί που δεν κοστίζει τίποτα το χάδι στην πληγή
Χάδι σε μία κακοφορμισμένη πληγή μαζί μ'ανάθεμα
στο φταίχτη.
"..."
Να πας εκεί!
Εκεί που η λύπηση είναι ρούχο.
Εκεί που η αυτολύπηση είναι σημαία.
Εκεί που αγαπάνε με τα μάτια.
Εκεί που έχουν τα καράβια -πάντα-δεμένα στο λιμάνι.
Ποτέ αυτοί δε θα κινδυνεύσουν:ποτέ δε θα ταξιδέψουν!
Να πας εκεί!
Δεν έχει τίποτα εδώ για σένα.
Εμείς εδώ λέμε "..." την αγάπη-αγάπη.
Φορές τη λέμε πόνο.
"..."
Εμείς εδώ δε βγάζουμε στο παζάρι το ξεφτούρισμα της καρδιάς.
Δεν παζαρεύουμε τις πεταλούδες της κοιλιάς μας.
Μπορεί να γεννηθήκαμε μ'αυτές.
Μπορεί να τις μαζέψαμε απ'το δρόμο.
Όμως ποτέ δεν τις βγάλαμε στο σφυρί.
Ποτέ δεν τις παίξαμε σε κανένα χρηματιστήριο καταξίωσης.
Να πας εκεί.
"Θα ξαναγύριζες μια μέρα στις πηγές της νύχτας,
στις ρίζες των δακρύων σου εκεί
που φυτρώνουν τ'άγρια όνειρα
μες στα σκοτάδια της ανυπαρξίας."
Εδώ αγαπάμε και πληρώνουμε.
Πεθαίνουμε χωρίς ανάσταση.
"..."
Εμείς τα παιδιά του έρωτα τα βαφτίζουμε Όνειρα
Σπ.Τσακνιάς
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)